nieuws


NA DE OORLOG zal beginnen met het geven van live online gastlessen, naar aanleiding van het coronavirus en de tijdelijke sluiting van scholen. Meerdere gastsprekers zullen door middel van een live online verbinding met de klas deze lessen geven voor het basis- en voortgezet onderwijs. Het Fonds 1818 heeft geld gedoneerd om deze online gastlessen mogelijk te maken. De gastsprekers behoren tot de naoorlogse generatie en vertellen ieder een zeer persoonlijk en aangrijpend verhaal. Dit doen zij als aanvulling op de lesstof over bijvoorbeeld de Holocaust en kan leerlingen helpen om het onderwerp meer naar hun eigen belevingswereld te brengen. NA DE OORLOG zorgt dat deze gastsprekers goed voorbereid voor de klas staan en doet dit met behulp van diverse professionals.


Met het oog op 75 jaar vrijheid, dat NA DE OORLOG niet onopgemerkt voorbij wil laten gaan, willen ze kinderen bewust blijven maken van dit stuk geschiedenis. Misschien juist wel in een tijd zoals deze.

In 'Vijf vragen aan' willen wij jou laten kennismaken met onze gastsprekers. Wat beweegt hen om hun verhaal te delen en wat zijn hun obstakels en bijzondere momenten die zij tegenkomen?


Judith vertelt als gastspreker het verhaal van haar vader en hoe het hem als 13-jarige Joodse jongen gelukt is om de Tweede Wereldoorlog te overleven. Haar vader vond het moeilijk om over de oorlog te praten en heeft zijn belevenissen uiteindelijk voor haar opgeschreven. En nu, bijna 25 jaar later, vertelt Judith zijn verhaal als gastspreker bij NA DE OORLOG.






Waarom wil jij jouw verhaal delen?

Het is niet vanzelfsprekend dat we in vrijheid leven. Voor veel kinderen wel, maar ik kom ook steeds vaker in klassen waar vluchtelingenkinderen zitten. Ik wil juist dit verhaal delen, omdat uitsluiting en discriminatie nog steeds voorkomen en ik denk dat het goed is om het gesprek daarover niet uit de weg te gaan.


Ik moest wennen aan de directe vragen; of ik het leuk vind om Joods te zijn

Wat is voor jou de grootste uitdaging als gastspreker?

Ik zit momenteel op ongeveer 25 gastlessen, maar elke keer is het weer spannend. Het is altijd de vraag of mijn verhaal wel aankomt bij de groep die ik voor me heb. In het begin moest ik vooral wennen aan de directe vragen die kinderen mij stellen. Dingen over de oorlog waar zij nieuwsgierig naar zijn, maar ook persoonlijker: of ik het bijvoorbeeld leuk vind om Joods te zijn.


Welke ervaring als gastspreker zal jou altijd bijblijven?

Mijn vader was dertien jaar ten tijde van de oorlog. Bijna dezelfde leeftijd als veel van de kinderen in de klassen waar ik kom. Wellicht haalt dat gegeven het verhaal een stukje dichter bij hun belevingswereld. Ik weet nog goed dat ik een gastles gaf op een school in Spijkenisse, waar -bleek later- een jongen zat die gevlucht was uit Syrië. In het nagesprek, na afloop van de gastles, begon hij in foutloos Nederlands zijn verhaal te vertellen.

Iedereen in het lokaal was muisstil en werd meegezogen in zijn verhaal, dat begon in Aleppo en via een vluchtelingenkamp in Turkije leidde naar Nederland, Spijkenisse. Hij was niet te stoppen. Dat deel je alleen als je je veilig voelt. Ik vind het geweldig als een docent zo een sfeer in de klas kan creëren en ik vond het mooi om daar getuige van te zijn. Want als gastspreker doe je dat niet alleen. De docent heeft hier ook een heel groot aandeel in.


De wereld is zo leuk, waarom zou ik mij verstoppen?

Wat heb je over jezelf geleerd tijdens het traject bij NA DE OORLOG?

De eerste keren dat ik mijn vertelling deed, vond ik erg lastig. Ook omdat er vroeger thuis nooit over gesproken is. Het is nog steeds een erg emotioneel verhaal, maar ik merk dat ik iets meer afstand kan nemen.


Wat is het mooiste advies dat jij ooit hebt gekregen?

Ik kom uit een nest waar verstoppen normaal was en er wantrouwend naar de buitenwereld werd gekeken. Er kwamen niet veel mensen over de vloer. In tegenstelling tot mijn ouders, sta ik meer open voor de buitenwereld. Ik durf mij meer sociaal en nieuwsgierig op te stellen en ben dol op mensen om mij heen. Misschien heb ik die drang indirect van mijn ouders meegekregen. De wereld is zo leuk, waarom zou ik mij verstoppen?

In 'Vijf vragen aan' willen wij jou laten kennismaken met onze gastsprekers. Wat beweegt hen om hun verhaal te delen en wat zijn hun obstakels en bijzondere momenten die zij tegenkomen?


In 2016 werd er een film gemaakt over de oorlogsmisdadiger Riphagen en Simone weet nog hoe zij zich beledigd voelde bij het lezen van deze aankondiging. "Waarom wordt er een film gemaakt over de man die de dood van mijn oom op zijn geweten heeft?" Vorig jaar vond ze dat de tijd rijp was om het andere verhaal te vertellen. Simon Bacharach, haar oom, was een geliefd bloemenkoopman op het Rembrandtplein in Amsterdam. Simone vertelt zijn verhaal als gastspreker bij NA DE OORLOG.



Waarom wil jij jouw verhaal delen?

De Tweede Wereldoorlog is uiteraard een belangrijk deel van onze geschiedenis en moet niet vergeten worden. Ik zie mezelf als een soort hulpmiddel bij de geschiedenislessen. Ik heb het idee dat het verhaal dat ik vertel, veel meer aankomt dan enkel een lesje uit een boek. De kinderen zitten altijd ademloos te luisteren. Althans, tot het moment dat het nagesprek begint. Ik put enorm veel voldoening uit deze gesprekken. Ik probeer dan ook de nadruk te leggen op het belang van met elkaar praten, ongeacht afkomst of religie.


Ik doe voorzichtig met hen en zij doen voorzichtig met mij

Wat is voor jou de grootste uitdaging als gastspreker?

Een grote uitdaging voor mezelf is om mij niet helemaal te verliezen in het verleden. Ik zie dat om mij heen soms gebeuren en dat is iets waar ik mezelf voor wil beschermen. Ik wil niet alleen maar met de oorlog bezig zijn, maar vooral met het heden en de toekomst.


Welke ervaring als gastspreker zal jou altijd bijblijven?

Als gastspreker ben ik naar zeer diverse klassen geweest: hele kleine dorpsscholen, maar ook overvolle klassen in grote steden. Witte scholen, gemixte nationaliteiten, Christelijke scholen, openbare scholen, het maakt uiteindelijk niet uit. Ze zitten stuk voor stuk heel puur en onbevooroordeeld te luisteren naar mijn verhaal, ongeacht hun achtergrond.

De sfeer van vertrouwen in de klas tijdens de nagesprekken vind ik erg bijzonder. Vaak zijn de leerlingen heel empathisch naar mij toe. Er komt regelmatig een kind na afloop van de les naar mij toe om te vragen of het niet te zwaar is voor mij om dit allemaal te vertellen. Dat vind ik mooi. Ik doe voorzichtig met hen en zij doen voorzichtig met mij.


Vroeger werd het beestje nooit bij zijn naam genoemd

Wat heb je over jezelf geleerd tijdens het traject bij NA DE OORLOG?

Tegenwoordig kan ik wat er gebeurd is in de oorlog veel beter onder woorden brengen. Vroeger werd het beestje nooit bij zijn naam genoemd. Er werd meestal door mijn ouders gezegd dat "iemand niet meer was teruggekomen". Nu zeg ik waar het op staat en benoem ik wat er in zo'n geval meestal gebeurd is: vergast in de gaskamers.


Wat is het mooiste advies dat jij ooit hebt gekregen?

Mijn ouders zeiden altijd: "Kind, sta erboven". Mensen hebben weleens een slechte dag, zijn met het verkeerde been uit bed gestapt en zeggen dan dingen die ze niet menen. Het is beter om dat maar gauw van je af te laten glijden. Het ene oor in en het andere oor uit. Het is makkelijker als je zo in het leven staat en niet op elke slak zout legt.

Nieuwsbrief

© 2019 NA DE OORLOG