Mijn grootouders vormden een gelukkig Joods gezin voor de oorlog in Dordrecht. Ze waren als Joden volledig geïntegreerd, zoals de meeste Joodse Nederlanders. Tot de oorlog uitbrak...

Van hun drie dochters was mijn moeder Lily bijna 9 jaar en mijn tante Erna net 7 jaar toen ze in juli 1942 besloten te vluchten. Hun kleine zus was 10 maanden.

'We moeten vluchten', zegt mijn oma Elisabeth, naar wie ik ben vernoemd, tegen mijn opa Bernard. Zwitserland? Spanje? Ze besluiten hun baby af te geven bij iemand die ze niet goed kennen, want vluchten met een baby is lastig. En met zijn vieren trekken ze naar de Belgische grens. Maar mijn oma kan het toch niet aan om haar baby achter te laten en halverwege besluiten ze weer terug te gaan naar Dordrecht.

Niet lang daarna doen ze een tweede poging. 'Je moet niet je echte naam zeggen', waarschuwt mijn oma tegen haar dochter Lily. 'Je heet 'Lily Smit'!' Maar wanneer een nazi met een geweer vraagt hoe ze heet, zegt ze per ongeluk: 'Lily Cohen'.

Dit verhaal was altijd aanwezig bij ons thuis. De oorlog was er altijd en er was geen ruimte voor mij om kwetsbaar zijn. Dus ik zocht op school naar een groep vrienden waar ik mezelf kon zijn, in de hoop dat iemand me begreep.

Elisabeth vertelt een persoonlijk en emotioneel verhaal over haar Joodse familie en over hoe dit oorlogstrauma op haar doorwerkte als kind. Een verhaal over uitsluiting, vertrouwen en veiligheid.

De gastles is mede mogelijk gemaakt door Emanuel Snatager Foundation het K.F. Heinfonds, Sociaal Cultureel Fonds De Amersfoortse en het Cultuurfonds. Met dank aan de LJG Amsterdam.