”Hoe kun je zo gek zijn op treinen na alles wat je in de oorlog hebt meegemaakt?” Dat werd de vader van Robert nog wel eens gevraagd, nadat hij met de trein naar Kamp Westerbork en vandaar naar concentratiekamp Bergen-Belsen was gedeporteerd. Om tenslotte ook het laatste transport van de nazi’s, dat strandde bij Tröbitz, te overleven.

Robert vertelt ook over zijn moeder, die de eerste jaren van de oorlog is ondergedoken, maar later de moed had om als verpleegster met een vals diploma in een ziekenhuis te gaan werken dat onder leiding van de nazi’s stond.

Deze gastles is mede mogelijk gemaakt door en de Tobias en Nettie van Blankenstein Stichting.